ΤΑ ΝΤΡΟΠΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ζωή Δελιακίδου

Ψυχολόγος με ειδίκευση στις μαθησιακές δυσκολίες


Έντονο κοκκίνισμα, κρύα και ιδρωμένα χέρια, υπερβολική εφίδρωση, χέρια και πόδια που τρέμουν, γρήγορο χτυποκάρδι και ανακατωμένο στομάχι είναι ορισμένα από τα συμπτώματα της ντροπαλότητας. Τα άτομα που έχουν συστολή έχουν συνήθως άγχος και νιώθουν άβολα, όταν βρίσκονται ανάμεσα σε άλλους. Στις συναλλαγές τους με άλλους ανθρώπους χαρακτηρίζονται από έλλειψη αυτοπεποίθησης και ανησυχούν πολύ όσον αφορά το πώς τους βλέπουν οι άλλοι, ενώ ταυτόχρονα φοβούνται ότι φαίνονται ανόητοι, ανάξιοι και αδαείς στα μάτια των άλλων ανθρώπων.
Η ντροπαλότητα είναι ένα σταθερό και έμφυτο χαρακτηριστικό της ιδιοσυγκρασίας. Οι ντροπαλοί γονείς τείνουν να παράγουν ντροπαλά παιδιά. Έπειτα, λόγω της συστολής που έχουν οι ίδιοι οι γονείς, δεν εκθέτουν τα παιδιά τους σε καταστάσεις στις οποίες μπορούν να μάθουν κοινωνικές δεξιότητες οπότε δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.
Τα ντροπαλά παιδιά είναι συνήθως τα ήσυχα παιδιά που δεν προκαλούν κανένα πρόβλημα στην τάξη. Κάθονται φρόνιμα στη θέση τους, ποτέ δεν υποβάλλουν ερωτήσεις, ούτε ζητούν τη βοήθεια του δασκάλου και γενικά δεν παίρνουν ενεργά μέρος στη σχολική εργασία. Στο διάλειμμα συνήθως αποφεύγουν τα ζωηρά παιχνίδια, τις ανταγωνιστικές δραστηριότητες και καταφεύγουν στην παρέα των νεαρότερων παιδιών.
Το παιδί που έχει αναστολές στη συμπεριφορά του χρειάζεται βοήθεια, για να γίνει πιο κοινωνικό. Κατ’ αρχήν οι γονείς και οι δάσκαλοι πρέπει να δείχνουν ευαισθησία προς τις ανάγκες του, να προσπαθούν να του τονώσουν την αυτοπεποίθηση και να το βοηθήσουν να εμπλουτίσει τις κοινωνικές του δεξιότητες.
Στο ντροπαλό παιδί πρέπει να δίνεται ενθάρρυνση, επιδοκιμασία, επιβράβευση, καθώς και να ανατίθενται υπευθυνότητες, ανάλογες πάντα με τις ικανότητες του. Πρέπει οπωσδήποτε να αποφεύγεται η στείρα κριτική που θα κάνει το παιδί να νιώσει εξευτελισμό. Από την άλλη το παιδί πρέπει να βοηθηθεί να αποκτήσει μια ρεαλιστική εικόνα των δυνατοτήτων του και άρα πρέπει να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στους επαίνους και την κριτική εφόσον δεν θέλουμε το παιδί να αποκτήσει μια εξωπραγματική εικόνα του εαυτού του.
Στο ντροπαλό και δειλό παιδί πρέπει να δίνονται ευκαιρίες για κοινωνικές επαφές με άλλα παιδιά. Αυτό θα κάνει το παιδί να συνηθίσει να έρχεται σε επαφή με άλλους ανθρώπους αλλά και θα του δώσει πρότυπα όσον αφορά τους τρόπους που με τους οποίους συμπεριφέρονται οι άνθρωποι σε κοινωνικές καταστάσεις.
Τέλος, αν οι ενήλικοι έχουν σχηματίσει στο μυαλό τους ένα ιδεατό πρότυπο παιδιού και θέλουν να ταιριάζει με αυτό δυσανασχετώντας όταν αυτό δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες τους, τότε κάθε άλλο παρά βοηθούν το παιδί με αναστολές να αποκτήσει το πολύτιμο αίσθημα της αυτοεκτίμησης που τόσο πολύ έχει ανάγκη!